De liefde bekeken vanuit wetenschap vs geloof:

De liefde zelf is een gevolg van de rede.

Als ik rustig een blaadje papier meegeef aan een vriend of vriendin met een wiskundig vraagstuk met een bewijs dan zal ook hij of zij, onafhankelijk van mij tot dezelfde bevinding kunnen komen zonder dat we elkaar daarvoor moeten overtuigen met dwang, zoals bij een geloof.

De rede, overeenstemming over de feiten (zonder dwang) en zuivere redeneringen, zorgen voor herkennen van hetzelfde bij twee en meer mensen. Ongeacht waar ter wereld. (via e-mail enz...).

Er bestaat een vorm van wederzijds begrijpen. We begrijpen elkaar, onafhankelijk van elkaars invloed of manipulatie dankzij de rede.Dit is de essentie, volgens mij, van de liefde: in dagelijkse zaken erkennen wat de ander meemaakt en andersom via de rede en niet de ander overtuigen via dwang.

"Ik heb gelijk" inruilen voor "wij begrijpen elkaar" op basis van het hoogste in een mens: de rede.

Redelijkheid zorgt ervoor dat we bij elkaar herkennen wat we gemeenschappelijk als feitelijk of logisch ervaren, ookal wonen we aan de andere kant van de wereld, met een totaal andere achtergrond. De rede verbindt mensen, omdat we weten dat waar we het over hebben wij beiden op eenzelfde wijze hebben kunnen verifiëren, los van elkaar.Dus je deelt die rede tegelijk met de miljoenen mensen die dat al op dezelfde wijze hebben ingezien. Ik vind dat een prachtige en ontroerende gedachte: door de rede kunnen we het zonder enige dwang eens worden met alle redelijke mensen, van welke cultuur of nationaliteit ook. En precies die vreugdevolle eenheid met andere mensen via de rede, is wat Spinoza de liefde noemt.